sevgili | 06.01.2008 14:49:45

yazık ki, her yazarın başına gelebilecek okunmamak, ciddiye alınmamak, yazar kabul edilmemek gibi insani zaaflar adına güçlü bir serzeniş bu.dünya okurunun genel özelliği olan; ticari kaygılarla sadece talep edilenin, devlet tarafından benimsetilmesi istenenin, ideolojik olanın, muhalif olanın yahut; göklere çıkarılmış,yerin dibine batırılmış, olumsuz eleştirilerle veya süküt suikastine bile isteye kurban verilmiş sanatçı kimliklerin okur tarafından tercih edilemeyecek, aranamayacak, takip edilemeyecek hale getirilişi yazarın serzenişine kaynaktır.

demiryolu hikayecileri adlı öyküsünde geçen, "ben buradayım sevgili okur, sen neredesin acaba?" cümlesi, yazarın okunmak istediğine ve bekleyerek ömrünü geçirdiğine işarettir.en mühimi, okur için değil kendi için, doğru bildiği için, ve ruhunu zaptedemediği için yazdığına da.

edebiyat dünyası uzunca bir süredir tartışır durur.postmodern yazarlığı onun okunmasına değil, okunmamasına sebep olmuştur.gerçek sanatçının başına gelen onun başına da gelmiştir.yaşarken, üretirken ve ruhunu bulabildiği okuruyla paylaşırken, değersizdir, basittir, lüzumsuz fikirler ve değişmeyecek hayat örüntüsü ile insanlığı meşgul etmiştir.ne zaman ki; ölmüştür, o artık tanrıdır edebiyatçılar için, yılmadan, acımasızca alay ettiği aydınlar için.

yazık ki; gizlenen bilen için aşikardır.rekabet edeceğiniz yoksa, hesap vereceğiniz yoksa, karşınıza çıkma ihtimali bulunmuyorsa, şizofren teşhisi ile bu dünyadan göçüp gitmişse, oğuz atay ölüm yıldönümlerinde yarışırcasına anılır, adına ödüller verilir, fikirlerinin doğruluğu yanlış da olsa doğru, bakış açısı basit de olsa enteresan ve kişi sanatçıdır.

sanıyorum şunu yazan kimdiyse; "acaba der, gerçekten okunmak için ne kadar beklemiştir, okunmak için mi yazmıştır, anılmak için mi?:(