fatigue | 25.02.2004 17:00:23

başından sonuna kadar oyunculuğunu ve kayıtsız yüz ifadesini bozmayan serdar orçim (musa), başarılı bir yönetmenin ellerinde neler yapabileceğini gösteren zeynep tokuş (sinem) ile zaten her rolü fazlasıyla canlandırdığı aşikar engin günaydın (necati) yazgı'da büyük oyunculuk performansı gösteriyorlar.

musa'nın kayıtsızlığı film süresince insanı hayrete düşürse de, hiçbir sahnede iğreti durmayarak başarısını perçinliyor. filmin sonunda cezaevi müdürü ile yaptığı tartışmayla yaşama karşı geliştirdiği savunma mekanizmasının tesadüfi olmadığını, daha bilinçli bir düşünce ürününün (varoluşçuluğun) sonucu olduğunu anlıyoruz. savcının sorguya çektiği sahnede de camus'nün yabancı filmine bu göndermeyi yapıyor.

oynadığı televizyon yapımlarına karşın zeynep tokuş, yazgı ile birlikte gerçek yeteneğini gösterme fırsatını bulmuş. musa hapise düştüğünde onu görmeye giden sinem'in, parmaklık ve telin arkasında duran musa'nın isteği üzerine gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştığı sahnedeki yüz ifadesi, her oyuncunun altından bu derece başarılı çıkabileceği bir sahne değil doğrusu.

ambarcı olduğunu söyleyerek musa ile tanışan necati (engin günaydın) ise başarılı oyunu ile hikayede, izleyicinin öyküyü daha başında çözmesini engellemek amacıyla tuzak olarak kullanılmış. rolüne uygun tavırları ile yerinde ve göze batmayan küfürleri filmin ağır havasının zaman zaman dağılmasını sağlamakta.