eugenie | 11.10.2004 17:24:11

küçük burjuva aydınları; maddeye, paraya, lükse önem veren, sanatla uğraşmayan, sanatla uğraşanları küçümseyen, sanat gayreti gösterenleri yıldırıp yalnız bırakan, işini bilen, her şeye uyum sağlayan, her kalıba giren ‘yumuşakçalar’dır. bunların arasına girmeyenler, yalnız ve başarısız kalırlar. ‘tutunamazlar’. küçük burjuvalar; kalpleri temiz olmadığı için herkesi kötü sanırlar, duygulu çekingenliği korkaklık, samimiyeti yaltaklanma, yardımı bir baskı, kendilerine açılan saf bir kalbi ise zaaflarından istifade edilecek, istismar edilecek bir akılsız sayarlar.
tutunamayan insan (disconnectus erectus), kendi kendini aşamamanın, durumunu değiştirememenin çaresizliği içinde, sıkıcı hayat sahnelerini sürekli, tekrar ve baştan yaşar, toplumla ilişkisini kaybeder, yaptığı işe ve yaşadığı düzene yabancılaşır, yaşantısıyla düşünceleri arasındaki acıklı çelişki sonsuzluğa doğru uzanır. isyan ve tahammülsüzlük had safhadadır. üstüne üstlük, burjuva düzeninin kurallarına, değer yargılarına, beğenisine, yaşam biçimine ayak uyduramayan ve kalıplara aykırı yaşayıp düşünenlere, toplumdaki her kesim düşmandır. tutunamayanın içinde kötülük yoktur, hatta bütün hayatını en ince ayrıntılarına kadar düşünerek hesapladığı iyiliklerin hayaliyle geçirir. çoğunluk kötü olduğundan kendini onlara benzetemez ve insan olmadığını, olamayacağını düşünür. bu nedenle insanlığa öfke duymaya başlar, toplumla yapılacak en küçük bir temas bile öldürücüdür çünkü. yalnızdır, hor görülmüştür ve anlaşılamaz; anlaşılmaya, ilgiye, sevilmeye muhtaçtır oysa. sonunda bezgin ve yorgun düşer. bütün aşağılanmışlıkların, adam sayılmamaların intikamını alamaz, çünkü intikam almak onun doğasında yoktur, ayrıca kötüler sayıca çoktur. kafasındaki milyarlarca düşünceyle yaşar gider. hep ezilir, hep aşağılanır, hep susar. ama aslında her şeyin en doğrusunu, en gerçeğini sadece tutunamayanlar bilebilir, görebilir. bunun verdiği hüzün-haz karışımı ile ya yaşamayı seçer, ya da tersini.